Padre Vander Goten wordt tegen gehouden door Amerikaanse MP's

Toen Padré Van Dergoten tijdens een bezoek aan  Belgische gekwetsten in een naburige  dorp hoorde dat het Belgisch bataljon terug in lijn ging vertrekken vertrok hij volle vaart met zijn jeep  naar de PC van het Bataljon. Onderweg werd hij natuurlijk tegen gehouden door zeer strenge Amerikaanse MP die hem afblafte : Weet jij wel hoe snel jij reed? De Padré antwoordde :  I am Belgian and I have to be back in my unit because they go back in line.(Ik ben belg en ik moet vlug naar mijn eenheid want die vertrekt naar het front). De Amerikaanse MP antwoordde : Are you those who came volonteerly to this war ( ben jij een van die  vrijwillig naar hier kwamen ?) De padré antwoordde : Yes. De repliek van de Amerikaan was zeer typerend : You must be crazy, drive on  ( Jij moet gek zijn , rij maar verder!!)

Jacky Van Tongerlo op vraag van de Amerikanen

Toen de Belgen terugkeerden van het front gezeten op Amerikaanse tanks en ze door een koreaans dorp reden vroeg een van de Amerikaanse soldaten : Are those houses like yours in Belgium? Van Tongerlo antwoordde nijdig hierop : Ik ben van Geel men!! De repliek van de Amerikaan was verbijsterend : Is that where the crazy people lives?
U moet weten dat Geel ( stadje in de provincie Antwerpen wereldberoemd is om de verpleging van geesteszieken in families , en met succes!

                                                Rik Thijs en Rik Wouters tijdens manoeuvres in Turkije

Toen Rik Thijs en Rik Wouters een stelling aan de Imjin moesten gaan verkennen kwamen zij in contact met een engelse kapitein die hun een eigen gebakken stukje taart aanbood, die zij te  samen opsmulden.
Vele jaren nadien, tijdens een manoeuvre met het 3 para in Turkije, werden zij voorgesteld aan een Engelse generaal ( generaal Reynolds) die naar hun militair verleden polste. Zij vertelden dat zij in Korea aan de Imjin soms Engelsen tegenkwamen  . De generaal vroeg wat meer details en toen zij vertelde van die taart antwoordde hij : Weet jij wie die kapitein was, dat was ik!!
What a small world !!!

Oud-minister van Justitie en vervolgens van Landsverdediging.
Oud-Ondervoorzitter. Oud-Tweede in bevel a.i van het Vrijwilligerskorps voor Korea

Toen in Korea onze Kolonel(Lt-Kol Crahay) gekwetst geworden was, hebben Georges Vivario en ik gedurende enkele tijd ad interim de respectievelijke functies van bataljonscommandant en tweede in bevel uitgeoefend.
Op een dag, toen we in de verdedegingswerken van een van onze stellingen inspecteerden, stapten wij over een rij prikkeldraad welke beneden aan een heuveltop gespannen was aan de voet van een van onze compagniestellingen. Amper hadden wij enkele stappen gezet of ik deed een mijn ontploffen. Nog geen seconde later deed Georges hetzelfde met een andere. Wij keerden op onze stappen terug met het hoofd ingetrokken, schoten in een daverende lach, en verlieten op de tenen de plaats van deze valstrik. Wij waren wel vol vertrouwen, want Georges (Maj Vivario ) zei tegen mij: " Met mij hebt gij niets te vrezen", en ik antwoordde hem :"Dat is perfect want ik heb de baraka". Het mooiste van de geschiedenis is echter dat mijn metgezel, als een goed krijgsman mij toevertrouwde : "Ik ga die kerel van de engelse genie eens dik tegen zijn voeten laten geven omdat hij die tuigen te diep ingegraven had. Wij hadden moeten dood zijn !!!
En de schildwacht, die op het einde van de stelling stond,ziende dat wij ongedeerd waren, stelde zijn vrienden die opgeschrikt waren door de ontploffingen gerust door volgens men beweert te zeggen :"Het is niets, het zijn de majoors die zich vermaken"

(Uittreksel uit het bundel "Door de 145 Belgische personaliteiten beleefde voorvallen", uitgegeven door de Belgische Liga voor multiple sclerose, onder het voorzitterschap van de Prinses de Merode).