Velen van u zullen zich wel eens afvragen bij het zien van de koperen herdenkingsplaat aan de ingang van de kazerne, wie was Pierre Gailly? Ik heb Pierre GAILLY persoonlijk goed gekend. In Mei 1951 zijn we samen naar Korea vertrokken, hij was toen onderluitenant parachutist. Zelden heb ik zo een innemend persoon ontmoet. Hij was een nederig en zachtaardig man, gedienstig tegenover iedereen, een fijn humorist en een zeer godsdienstig mens. Hij leefde een beetje in de schaduw van zijn broer Etienne, ook een officier Para en zeer bekend, een meer nerveus type, winnaar van de BRONZEN medaille in de marathon tijdens de Olympische spelen van Londen in 1948.In Februari 1952 zijn we met een gedeelte van het peloton waar ik zijn adjunct was, in een mijnenveld terecht gekomen waarbij een dode en drie gekwetsten vielen. Toen we allen weer op veilige grond stonden is hij naast me komen staan en tegen zijn gewoonte in is hij stilletjes beginnen vloeken. Zachtjes maar heel lang, een hele paternoster, zo schuldig voelde hij zich bij het verlies van enkele van zijn mannen. Onze lieve heer heeft het hem zeker vergeven, zoals hij soms een Padre moet vergeten die in CORSICA vloekt wanneer hij aan het einde van zijn Latijn is

Pierre Gailly begint in Korea een tweede termijn, is kapitein geworden en commandant van de Cie Zware Wapens. Te CHATKOL op 20 maart 1953 in de voormiddag vliegt hij met een verkenningsvliegtuigje om vanuit de lucht de Chinese stellingen voor zijn Cie beter te kennen. Het vliegtuigje wordt neergehaald door vijandelijk mitrailleurs vuur en stort neer in het niemandsland. Er is geen teken van leven. Waarschijnlijk zijn beide inzittenden op slag dood.

Zijn broer Etienne vertrekt onmiddellijk met een patrouille, onder dekking van een rookgordijn, om het wrak te benaderen, doch dit wordt belet door vijandelijk vuur. Tijdens de nacht die volgt wordt het wrak onder hevig bevriend artillerievuur geplaatst om te beletten dat de Chinezen het onderzoekt en om alle sporen, zoals gemerkte kaarten, te vernietigen. Nooit is er nog iets over hem vernomen.

Dikwijls als ik zijn naam zie denk ik aan "Pietje" zoals we hem noemden en ik zie hem terug als was het gisteren.

Rik Wouters